Osada Zochna

Osada Zochna - miejsce zamieszkania Zofii i Stanisława Grabskich. Znajdowała się w kwadracie ulic Grabskiego, Paderewskiego, Żeromskiego i 11 Listopada.

Historia
Dom, w którym mieszkał Stanisław Grabski, a wcześniej znany przedwojenny cukiernik, właściciel kultowej w owym czasie kawiarni "Ziemiańska" został wybudowany w latach 1903-1904 przez p. Romana Kreczmera (ur.1865 zm.1931) ówczesnego wydawcę i redaktora "Kuriera Świątecznego" (i jego dodatku "Życie i salon"). Był to wówczas największy dom w Sulejówku i okolicy. Na cześć żony Zofii z Janiny-Janowskich nazwał go "Zofiówką". W późniejszym czasie funkcjonowała też inna nazwa, prawdopodobnie odnosząca się do całego majątku - "Osada Zochna". Była to dziesięcio pokojowa willa z kwadratową w planie wieżą, ogromnym ogrodem i przylegającym doń gospodarstwem, na które składało się kilka murowanych budynków gospodarczych (wozownie, obora, stajnia, chlew, dwa kurniki - zimowy i letni, spichlerz i ziemna piwnica) oraz domek dla pomologa i domek dla dozorcy. Za zabudowaniami gospodarczymi znajdował się ogród warzywny i sad z 2.000 drzew owocowych sprowadzonych z zagranicy. Do prowadzenia domu i gospodarstwa zatrudniano około 10 osób. Stałą posadę miał pomolog (specjalista od owoców i hodowli drzew owocowych) inż. Lucjan Postawka. W letniej siedzibie państwa Kreczmerów urządzane były przyjęcia dla warszawskich dziennikarzy, literatów, artystów. Były to ogrodowe imprezy cieszące się dużym powodzeniem znacznej części ówczesnej elity intelektualnej Warszawy. Poza tym "Zofiówka" stanowiła cel wypadów licznych przyjaciół, znajomych i rodziny właściciela odwiedzających ją od maja do października. Po zapowiadanych gości wysyłano (mimo nieznacznej odległości od stacji) konie. Około 1922 roku dom wraz z gospodarstwem został sprzedany p. Karolowi Albrechtowi właścicielowi "Ziemiańskiej". Kupił on "Zofiówkę" głównie ze względu na sad, który miał stanowić owocowe zaplecze dla cukierni. Pech chciał. że rok po kupnie tej posiadłości przez p. Albrechta, niezwykle ostra zima spowodowała wymarznięcie wszystkich drzew owocowych i naraziła go na ogromne straty, co zresztą stało się przyczyną jego lekkiej niechęci do niefortunnego zakupu. A na koniec apel, jaki wystosowała pod koniec lat 80-tych wnuczka państwa Kreczmerów, której wspomnienia były podstawą tej historii prof. Małgorzaty Biernackiej-Lubańskiej.